De gevaren

Clipboard02.jpg
Kinderen zijn van nature heel openhartig. Online-vragenlijsten waarbij gevraagd wordt naar het privé-gedrag van het kind, of de privé-gegevens van hun ouders, vullen ze rustig in. Vooral jonge kinderen (tot een jaar of 14) moet je steeds opnieuw vertellen dat ze dat niet moeten doen. Van alle persoonlijke gegevens die bekend worden gemaakt, kan misbruik worden gemaakt.
Tieners begrijpen wel dat het gevaarlijk is om privé-gegevens openbaar te maken en dat het gevaarlijk is om afspraken te maken met onbekenden. Maar weten en doen is toch niet hetzelfde, zo blijkt. Kinderen worden gemakkelijk uitgelokt (verleid eigenlijk) om het toch te doen.

Chatboxen

Uit onderzoek van de weekkrant KidsWeek (zomer 2003) bleek dat veel kinderen waren bedreigd of lastiggevallen, omdat ze hun adres of telefoonnummer hadden doorgegeven aan een 'vriendje' of 'vriendinnetje' van de chat. Buitenlands onderzoek meldt vergelijkbare ervaringen (zie onder andere: http://www.lse.ac.uk/collections/children-go-online/ ). Op een bepaald moment voelt het blijkbaar vertrouwd om dat soort gegevens te verstrekken, terwijl het enorm riskant is.
Zolang een kind zich in een ‘beschermde’ chat-box bevindt en zijn of haar gegevens (of die van andere kinderen!) privé houdt, zijn de risico's vrij klein. Veel websites zeggen dat er een oogje in het zeil wordt gehouden, maar in de praktijk komt daar niet veel van terecht.
Wij kennen op dit moment eigenlijk geen chat-box waar je kinderen zonder risico kunt laten chatten. Ook de chats op websites worden meestal niet in de gaten gehouden door volwassenen: er kan dan alleen achteraf ingegrepen worden. Op de websites van de Kindertelefoon en het Jeugdjournaal worden de chats op bepaalde tijden in de gaten gehouden door een volwassene. Deze tijden staan aangeven op de websites zelf.